Weet wat je waard bent als schrijver

Carla de Jong over haar debuut in 2009

Donderdag 06 Mei 2010

Je droom najagen en bereiken is natuurlijk prachtig, maar het boort ook sluimerende onzekerheden aan en genereert zelfs nieuwe tics. In mijn oude vak weet ik zo ongeveer wat ik waard ben en hoe dat wordt gewaardeerd, maar hoe zal mijn roman worden ontvangen?

Googlen en boekwinkels

Ik lees in statistieken dat negen van de tien debuten onbesproken blijft. In retraite mocht zich gelukkig verheugen op veel publiciteit en de recensenten zijn me goed gezind, ik kan niet anders zeggen. Na de vreugde over de goede pers dient zich direct het volgende knagende vraagstuk aan. Gaan de lezers de recensies volgen en massaal naar de winkel om In retraite te kopen? Ik googel me suf om enige grip op dit ongewisse proces te simuleren. Jarenlang heb ik als partner bij een adviesbureau mezelf en andere organisatieadviseurs moeten verkopen, maar nu zijn mijn handen op mijn rug gebonden. Heel af en toe schieten ze buiten mijn wil om los en dan leggen ze in een boekhandel In retraite stiekem op een betere plek. Ook die dwanghandeling heb ik gratis bij mijn debuut cadeau gekregen.

Boekenbal

Het betreden van een nieuw netwerk werpt me terug in de brugklas. Houdt dat dan verdorie nooit op? Ik tik mezelf op mijn vingers: nee, dat houdt nooit op als je zo nodig nieuwe wegen wilt betreden. Op het Boekenbal en het Nightwritersfestival zie ik veel vertrouwde gezichten, maar mijn blije blikken van herkenning worden niet beantwoord. Hoe kom ik in contact? Ik kan me niet vastklampen aan Susan Smit, omdat zij zo aardig is geweest op mijn boekpresentatie te komen. En dus onderdruk ik mijn drenkelingneiging en schuifel ik zo autonoom mogelijk rond. Dat brengt distantie met zich mee en leidt me naar de volgende vraag: mag ik wel een mening hebben over deze nieuwe wereld? Ik ben hier nog niemand immers. En wordt mijn mening niet per definitie door die status gekleurd? Wil ik er eigenlijk wel bij horen? Hè gatsakke, ja hoor, tuurlijk wil ik dat. Maar zover is het nog niet. Ik zweef ertussenin: officieel erkend als auteur, officieus nog niet binnengelaten. En zo kom ik bij mijn oude vak terug: de subtiele mechanismen van groepen. En daar weet ik toch alles van? Oud kompas in een nieuwe wereld.

Kortom lezer van Daretoo: reik naar die droom en er wachten je explosies van vreugde (die heb ik in ruime mate gehad) en als bonus krijg je vraagstukken gepresenteerd die je terugwerpen in je puberteit, maar met goddank meer relativeringsvermogen en kennis van de oplossingen. Doen dus!