Hoe eerlijk wil jij zijn in een relatie?
door Carolien Geurtsen
Het begint al met de vraag wanneer je 'iets tussen mensen' een relatie noemt. Dit is ook afhankelijk van de verwachtingen die je hebt: waaraan moet een relatie voor jou voldoen voordat je het zo noemt?
Ik begin zelf maar met mijn definiëring van een Intieme Relatie:
“Een relatie tussen mensen waar seks aan te pas komt en die tegelijkertijd verder gaat dan pure lustbeleving of een one-night stand”.
Instant lustbevrediging of een misschien best intieme maar toch eenmalige ontmoeting is een nano-relatie. Zonder daar een waardeoordeel aan te verbinden, zijn deze vaak van een grote vluchtigheid en hoe lekker of prettig ook, zij krijgen van mij niet zomaar het etiketje ‘intieme relatie’.
Liefde is….investeren in intimiteit
We nemen vaak veel te snel als vanzelfsprekend aan dat wanneer er sprake van liefde is, de rest dan vanzelf gaat, maar in bijna elke relatie moet flink geïnvesteerd worden door alle partijen wil je niet uit elkaar groeien of op den duur op elkaar uitgekeken raken. Onze diepste wensen, verlangens en fantasieën gaan we vaak maar ten dele achterna. De eerste roze brillen bij verliefdheid werpen meestal hun schaduw al vooruit.
Vaak zijn we van oudsher al zeer tevreden met 'ein bischen Freude ein bischen Liebe', omdat velen van ons schromelijk te kort zijn gekomen in onze jeugd. Tekort aan warmte, liefde, genegenheid, aanraking, kortom de broodnodige vanzelfsprekende goedkeuring voor wie we in essentie zijn. Dat maakt velen van ons emotioneel chantabel in relaties; chantabel op genegenheid, aandacht en aanraking.
Conditionering
Soms ook is de conditionering waaraan we letterlijk lijden er debet aan dat we onszelf niet toestaan over andere relatievormen na te denken dan de meest voor de hand liggende vanuit voorbeelden uit je eigen opvoeding of huidige sociale omgeving.
Als je er niet mee opgegroeid bent, vereist het erg veel moed om eerst aan jezelf te erkennen hoe je wel zou willen leven, wat je mist, waar je naar verlangt in een intieme relatie, laat staan dat aan je partner van soms vele jaren toe te geven. Zeker als je meent de ander te kennen, en wel denkt te weten hoe hij of zij zal reageren.
Degenen die nu jong zijn, of net een nieuwe relatie zijn aangegaan, hebben in deze het geluk aan hun kant, mits ze vanuit een zekere mate van bewustzijn opereren, om van het begin af aan uit te komen voor alle verlangens, onzekerheden en fantasieën die ze hebben over zichzelf, de ander en de vermeende ideale invulling van een relatie of zelfs van meerdere intieme relaties tegelijkertijd. 
Vreemdgaan
Het is interessant om te zien hoe meer en meer uitgekomen wordt, meestal weliswaar anoniem, voor het bijna herwaarderen van vreemdgaan, alsof het om een belangrijke nieuwe verworvenheid gaat.
Dit terwijl overspel vaak alleen maar voortkomt uit frustraties en dient als compensatie voor eigen onmacht. Dus feitelijk een uiting van 'de macht' op een vervormde manier terugpakken, waar je hem eerder zelf opgegeven hebt, dus eigenlijk de ander terugpakken voor vermeende schuld aan eigen onvrede, onvermogen.
De overspeltendens lijkt veel populairder dan er voor willen gaan om je intieme relatie, of sowieso een één- op- één relatie open te breken, of in ieder geval de communicatie daarover aan te gaan, als ze niet voldoet aan de verwachtingen en verlangens rondom intimiteit die jij aan een relatie hebt.
Hoe eerlijk wil jij zijn?
Ik ben benieuwd hoe graag jij wilt dat je partner je alles verteld wat hij/zij uitspookt, zou willen doen met anderen, of je het wilt weten, durft te vragen of hij fantaseert over een ander terwijl hij met jou vrijt, of denk je: “Wat niet weet wat niet deert?”
En geldt dat ook voor jezelf, dat je je verlangens en gevoelens het liefste voor je houdt, of zou je ze eigenlijk veel liever willen delen, er samen over willen praten, fantaseren, er samen over vrijen?
Of als je geen partner hebt, wat zou jouw ideale partner zijn met betrekking tot openheid over gevoelens, verlangens, voorkeuren? Wat voor een partner zou jij willen zijn, als jij het voor het zeggen had?!
Gratis E-book "Grensverleggend communiceren in je relatie"
Carolien Geurtsen beschrijft in haar e-book hoe je grensverleggend kan communiceren met je partner. Te beginnen met eerlijk zijn. Tegenover je partner, maar nog belangrijker, tegenover jezelf! Onze diepste wensen, verlangens en fantasieën gaan we vaak maar ten dele achterna, we nemen genoegen met een beetje liefde en aandacht. We zetten een roze bril op en praten over “echte liefde”, terwijl we ons eigenlijk onzeker of ontevreden voelen. Carolien daagt je uit om je relatie open te breken naar een vorm of invulling waar jij gelukkiger van wordt.
Download hier Carolien's gratis e-book "Grensverleggend Communiceren in je relatie"
Meer over Carolien Geurtsen
Binnen haar coachingpraktijk Trainingsbureau Bezield Coachen houdt Carolien Geurtsen zich bezig met coaching op het gebied van persoonlijke groei en relaties, geeft zij effectiviteitstrainingen en begeleidt zij vieringen van allerlei aard, van verbinding en liefde tot geboorte en afscheid.
Daarnaast is Carolien docent aan de Readingopleiding Midden-Nederland.
Carolien Geurtsen
Trainingsbureau Bezield Coachen
Driehoekslaan 4A
3601 HP Maarssen
contact@bezieldcoachen.nl
www.bezieldcoachen.nl
Aangesloten bij NobCo, EMCC en Gcoach
Daretoo helpt je bij het realiseren van je persoonlijke doelen, dromen en ambities. Met gerichte hulp en informatie voor als je een carrièreswitch wil, overweegt om voor jezelf te beginnen of als je een boek wil schrijven & publiceren.
Ik streef naar een intieme relatie gebaseerd op liefde en openheid over je werkelijke gevoelens en verlangens. Openheid over alles wat van belang is voor de intimiteit. Dat je na een jarenlange relatie in bed wel eens stiekem fantaseert dat het niet je man maar Brad Pitt is die naast je ligt... ach. Dat soort dingen delen kan leuk zijn, maar ik zie er ook geen kwaad in dat lekker voor jezelf te houden. Dat ligt een beetje aan de motivatie voor zo'n fantasie. Misschien had je eigenlijk niet heel veel zin in vrijen maar je partner wel en probeer je de boel voor jezelf een beetje te "spicen". Ben je ontevreden over je sexleven, vind je je partner niet meer aantrekkelijk en kun je niet meer vrijen zónder fantasietjes... tja, dan wordt het tijd om jezelf te laten kennen.
Maar nogmaals; in de basis gaat het niet om sex. Een "vrije relatie" is voor mij geen relatie waarin je allebei de vrijheid hebt met anderen te vrijen. Maar veel meer een relatie waarin je de vrijheid hebt jezelf te zijn, waarin persoonlijke vrijheid, groei en ontwikkeling belangrijker zijn dan het behoud van de relatie. Ursula - 12-07-’10 19:42
Ik kan me helemaal vinden in wat je schrijft en je uitspraak: 'Juist in een liefdesrelatie houden we vaak dingen achter uit gevaar voor afwijzing', kan ik alleen maar beamen.
Misschien dat je uit mijn stuk hebt gedestilleerd dat het mijns inziens meest en vooral over seks zou (moeten) gaan, of dat daar dé knelpunten in een relatie liggen, maar dat is niet het geval. Al komt er vaak tot uiting in de seksualiteitsbeleving waar het op andere gebieden aan schort.
Intimiteit is wat mij betreft een heel subtiele kwaliteit, samen in de tuin een boterham met pindakaas eten kan intiemer zijn dan een vrijpartij. Zo ook met uitkomen voor dat je eigenlijk echt niet mee wil naar het familiefeest van je partner.
Ikzelf denk dat de meest bevredigende intieme relaties diegenen zijn waarin je je helemaal bij de ander kunt ontspannen omdat je je helemaal durft te laten 'kennen', terwijl je ook niet bang bent voor de wederzijdse verschillen en de spanning en opwinding durft toe te staan van totaal anders durven zijn en mogen blijven. En als je het gevoel van afstand wat daardoor soms kan ontstaan, kunt verdragen zonder van onzekerheid blijvend onderuit te gaan, ben je goed op weg om in een dynamische intieme relatie jezelf te kunnen blijven.Wat bijna zeker weer een verrijking van/en een bevredigende seksuele relatie kan betekenen.
Iemand waarmee ik een relatie heb gehad zei eens: "Ik geloof dat ik niet zo diep wil voelen als jij". Voor mij was dat een absolute eye-opener omdat ik mij toendertijd niet kon voorstellen dat iemand met een zeker bewustzijn, die ik goed dacht te kennen, daar nìet naar zou verlangen.
Wat mij eens te meer deed beseffen dat het verdragen van de intensiteit van intimiteit een kunst apart is én dat we iemand nooit werkelijk kunnen kennen, wat in zichzelf mooi is en een blijvende en grote uitdaging. Tegelijkertijd ga ik ervanuit dat wij mensen ten diepste verlangen om in verbinding te zijn met anderen en van contact te genieten.
Heel fijn dat je je gedachten en gevoelens hierover wilde delen.
Hartelijke groet, Carolien Carolien Geurtsen (E-mail) (URL) - 12-07-’10 21:48
Je slaat de spijker op zijn kop: "Wat is een relatie?"... Ik ben van huis uit informaticus en zodoende 'getraind' in het analyseren van relaties tussen 'dingen'. En eigenlijk heeft alles en iedereen per definitie een relatie. Helemaal als je iemand een keer gesproken hebt, dingen samen gedaan hebt etc.
En er is ZEKER een relatie als het 'uit'is. Kortom dat woord wordt te pas en onpas -in mijn ogen- fout gebruikt.
Ik ben zelf in 2008 'levensklem' gelopen (psychiaters hebben het dan over depressie enzo, maar zij begrijpen het niet in mijn ogen).
Ik zat vast. Aan hypotheek, vrouw, kind, bank, zakenpartners, etc. Heeft gemaakt dat ik nu maximaal vrij wil zijn.
En wat blijkt? Dat kan ook in de liefde. Polyamorie. Ik WIL niet meer VECHTEN voor een relatie. Of MOETEN investeren om een relatie goed te houden. Of zoals Madonna zegt 'Love is a bird'. En wat gebeurt er als je twee vogeltjes in een kooi stopt?
En ik leef zo nu 1,5 jaar en er gaat een wereld voor me op: overvloed, vertrouwen, liefde... geen claim en blaim... heerlijk.
Maarrr ieder zijn ding,
Iwanjka
PS: Ken je http://www.allesisliefde.com? Brigitte van Hengel in Amcitia heeft (ook) liefde als thema van haar zijn... Iwanjka (E-mail) (URL) - 18-07-’10 09:16
Ik lees met verbazing en ook een beetje woede je artikel.
Het is een interessante vraag, of je eerlijk wil zijn in een relatie en hoeverre dan.
Ik, als jonge (polyamoreuze) vrouw heb daar mijn mening ondertussen wel over uitgedacht (zie ook mijn artikel "Wild Hart" op http://www.stutze.nl/Stutze/Zinnen/Entri..)
maar denk zeker niet de wijsheid hierover in pacht te hebben.
Liefde gaat voor mij heel erg over essentie, is voor ieder mens verschillend en ik kan en wil daar voor andere mensen niet over oordelen.
Wat betreft overspel in een relatie, daar ben ik zeker geen voorstander van, maar jou stelling dat het altijd voortkomt uit "frustratie en onmacht" lijkt me wel heel freudiaans gesteld. Net als de stelling dat veel mensen te weinig liefde in hun jeugd hebben gekregen en zich daarom nu op 'relatieniveau' te snel tevreden zijn. Een generalistisch clichebeeld voor mij.
Hoe staat het met mensen die (gelukkig) in een relatie zijn en toch verliefd worden op een ander. Zijn die mensen allemaal gefrustreerd en uit op macht?
Helaas is het hebben van meerdere intieme relaties tegelijkertijd voor de maatschappij nog niet zo geaccepteerd, iets dat mensen misschien wel dwingt om vreemd te gaan, in de verwarring van hun eigen intuitie die niet klopt met wat er sociaal geaccepteerd wordt.
En dan bestaat er ook nog zoiets als het respecteren van elkaars privacy in deze. Wat als je met elkaar af wil spreken dat je niet alles van elkaar hoeft te weten? Dat je erop vertrouwt dat je partner je goed genoeg kent om te weten welke dingen wel belangrijk zijn om te delen? Relaties gaan volgens mij ook voor een groot deel over het respecteren van elkaars eigenheid en vrijheid. Ik ben oprecht eerlijk, maar ook ik heb geen enkele behoefte met mijn partner over een ander te fantaseren of seksuele fantasieen te delen. Sterker zelfs, ik vraag me af of dat nog recht doet aan eenieders eigenheid.
Tot slot, definieer je het begrip intieme relatie wel heel scherp. Deze is van lange duur en er is sprake van seks. Ik sloeg van jouw definitie stijl achterover.
Ik ervaar mezelf als bijzonder seksueel ingesteld, maar seks is voor mij geen voorwaarde voor een intieme relatie, is het nooit geweest en zal het ook nooit zijn. Soms kun je met mensen een bijna spirituele ervaring delen, van samen zijn, die veel groter is dan dat.
Ook is het zo dat de intimiteit voor mij zit in het contact van het moment. Er zijn mensen in mijn leven geweest waar zich de echte intimiteit zich maar een avond manifesteerde, maar die me wel voor mijn leven veranderd hebben. Tja. Misschien is dat geen relatie volgens de 'traditionele maatschappij' maar wel een verbinding blijft bestaan, van hart tot hart.
Tot slot, je brengt een duidelijke scheiding aan tussen 'jongeren' en 'ouderen' en ik vraag me ten zeerste af of die er is. Ik zie om me heen zeer veel jongeren die het op relatiegebied misschien nog niet helemaal begrepen hebben, en ouderen die juist zeer bewust een (voor hen) harmonische weg hebben gevonden in de liefde.
Beste Carolien, tot zover, ik ben benieuwd wat je van mijn gedachten hierover vind.
Hartegroet, Mirjam Mirjam (E-mail) (URL) - 18-07-’10 12:42
Ik denk zelf dat zodra het voelt als 'moeten' investeren, in plaats van 'willen' investeren, dat het dan tijd is om bij te stellen waar je je aan gecommiteert voelt in een relatie, vriendschap, van welke aard dan ook.
Zolang je daar helder over bent of zodra je dat helder krijgt daarmee voor de dag komen om eventuele verwachtingen van de ander door te prikken, lijkt me dan wel op zijn plek.
En ik denk dat er fantastische ontwikkelingen zijn in deze tijd, die een heleboel mensen de kans geven om uit een innerlijke spagaat te komen als ze toe durven te geven aan wat ze wel en wat ze niet willen in relaties, relatievormen.
En ja ik ken de website!
Tot hier of daar ;)
Hartelijke groet, Carolien Carolien Geurtsen (E-mail) (URL) - 18-07-’10 21:13
Ik ga je artikel zeker lezen! Mogelijk zijn mijn stellingen wat kort door de bocht, maar daar zijn het ook stellingen voor.
Ze zijn gestoeld op studies en veel voorbeelden uit de praktijk, en mogelijk dat je ze voor jou persoonlijk niet als waar herkent. Mijns inziens zijn mensen ‘deep down’ het liefst open en eerlijk over hoe ze zich voelen aan hun geliefden,geheimen bewaren en stiekum doen, slurpt ongelofelijk veel energie. We houden er in principe van dat alles kan en mag stromen, de energie van het hart vrij kan zijn. Dat dat in veel gevallen op de een of andere manier bedreigend is of lijkt voor het huidige leven, de 'comfort' zone van welke aard ook, lijkt me evident.
Als mensen niet uit durven te komen voor wat ze voelen, is dit volgens mij altijd op angst voor consequenties gebaseerd, in wat voor vorm dan ook. En het is aan geen kanten aan mij om daarover te oordelen hoe mensen daar vervolgens mee om zouden moeten gaan. Angst is een diep menselijke, vanouds overlevings- emotie.
Het is eveneens menselijk om verliefd te worden, ook als je gelukkig bent in je huidige relatie, en mede afhankelijk van de afspraken die je daarover gemaakt hebt met een partner, kun je je daardoor bewust of onbewust laten leiden, open kaart over spelen, of het voor jezelf houden. Voor alles is iets te zeggen. Het getuigd wat mij betreft van emotionele intelligentie als je wilt leren verantwoording te nemen voor wat je met je gevoelens en emoties doet, en in dit geval dus met verliefdheidsgevoelens. Of je ernaar wilt handelen, gehoor aan wilt geven, in het geheim of openlijk.
Ik snap heel goed dat mensen het kunnen ervaren dat hun sociale omgeving ‘hen wel dwingt om vreemd te gaan’ alleen is het juist mijn bedoeling (en die van vele anderen, zoals bijvoorbeeld ook Leonie Linssen)(Love Unlimited) om de vanzelfsprekendheid van traditionele relatievormen ter discussie te stellen en mensen te ondersteunen om dat onderling ook te doen en zichzelf minder te hoeven verschuilen achter wat de norm is of lijkt te zijn.
Zoals je zelf ook al aangeeft, staat of valt alles met de afspraken die je met elkaar hebt of maakt, áls je in een min of meer ‘vaste relatievorm’ participeert. Zodra je met elkaar afspreekt dat je niet alles van elkaar hoeft te weten, dan is dat je norm waar je je aan wilt houden. Wat mij betreft staat het iedereen meer dan vrij om wel of niet te delen wat je wilt. Het lijkt mij alleen bevorderlijk voor de intimiteitbeleving als je het eens kunt zijn of worden over waar je je wel en niet in kunt vinden.
Dat je stijl achterover slaat van mijn definitie van een intieme relatie is toch niet zo erg? Ik zeg er met nadruk bij dat het de mijne is, zodat de lezers weten hoe ik dat zie, en ja, dat is persoonlijk.
Als ik in een tantra training een werkelijk heel bijzondere en intieme ontmoeting heb met iemand tijdens een twee uur durende oefening, dan kan dat mijn leven veranderen, maar is er wat mij betreft daarna geen sprake meer van een ‘intieme relatie’ met die persoon als er zich niet iets dusdanigs ontwikkeld, nee, dan heb ik een hele intieme ontmoeting gehad met grote impact en fijne herinneringen en dan zal diegene altijd een bijzonder plekje in mijn hart en hoofd en misschien ook ziel blijven houden.
De mensen in mijn leven waar ik heel intiem mee ben maar geen seks mee heb, daar heb ik een hele intieme vriendschap mee, wat vanuit een ander perspectief ook een soort relatie is, alleen niet vallend binnen míjn combi-definitie.
En ja verbinding, en ook bijzonder intieme verbindingen, kunnen we, gelukkig, op velerlei manieren ervaren, zelfs zonder dat we iemand in levende lijve meemaken. Dat is de genade van ons bewustzijn, dat we zo ongelofelijk veel meer kunnen ervaren dan waar onze 5 zintuigen ons van bedienen. Voor mijzelf was en is de definitie bedoelt om een kapstok te zijn, kapstok voor gedachtenwisselingen als deze, maar bovenal ook als gespreksonderwerp voor gedachtenwisselingen tussen vrienden en geliefden onderling.
En natuurlijk is er ongelofelijk veel wat jongeren missen aan levenservaring, natuurlijk is er veel wat eerst doorleefd en uitgeprobeerd moet worden, maar dat is eigen aan het leven. Het zou ook absoluut geweldig zijn als het in onze cultuur vanzelfsprekender was dat er naast een vaak nog flutterige seksuele voorlichting en soms tendentieuze programma’s op TV, nog veel meer dan nu ‘Relationeren kun je leren’ programma’s en scholing beschikbaar zou zijn. Misschien is Het succes van slechte seks leuk te lezen in dit verband.http://bit.ly/9SJEbz
En ja, ik schrijf minder voor de mensen die het emotioneel en psychisch al behoorlijk voor elkaar hebben dan voor de mensen die tegen hun eigen en andermens grenzen aanlopen en daar last van hebben.
Eenieder die een voor hen harmonieuze weg heeft gevonden in de liefde is een zegen, voor zichzelf maar zeker ook als voorbeeld voor de omgeving, als inspiratie en ‘rollmodel’. Daar kunnen er niet genoeg van zijn!
Lees ook 'Liefde in Vrijheid' en 'Ontrouw?' beide via mijn profiel op Daretoo.nl of via http://bit.ly/ar3byS en http://bit.ly/cAI2hO,
Hartelijke groet,
Carolien Carolien Geurtsen (E-mail) (URL) - 19-07-’10 13:05
Maar na eeuwen van calvinistische indoctrinatie is het voor veel Nederlanders moeilijk om onder ogen te zien dat ze gevoelens, van welke aard dan ook, voor anderen dan de eigen partner kunnen ontwikkelen.
Wat mij bovendien bevreemdt is, dat wanneer iemand, op een uit de hand gelopen personeelsfeestje, seks heeft met een collega, hij/ zij daarvoor wordt veroordeeld (of geprezen!), maar dat niemand er wat van zegt wanneer die mensen elke dag samen zouden gaan lunchen, terwijl je op die manier juist een veel hechtere band kunt opbouwen dan door middel van een "one night stand"!
Ik zou het een goede zaak vinden wanneer discussies zoals deze de aandacht zouden krijgen die ze verdienen in de 21e eeuw! Nico van den Bergh (E-mail) - 21-07-’10 08:57
Het 'systeem' (BOComplex - Bedrijfsleven - Overheid) is juist uit op het tegenovergestelde: die wil bricks in de wall, die wil voorspelbare, geconditioneerde mensen, die braaf in het gelid lopen. Dit maakt dat naast een 'emotionele' kant er ook nog een hoop 'praktische bezwaren en wetten'(Het Huwelijk, Elsschot) zijn die deze 'freepeople' way of life in de weg zitten. De belangrijkste:
- Bijna iedereen wil een huis kopen.
- Die zijn duur gemaakt door het systeem (geldcreatie).
- Dus moet je een hypotheek.
- Dat gaat samen beter, en dat vraagt trouwen enzo.
- En verder religie en romantiek 'tot de dood ons scheidt'...
- En... de 'moeilijkste' kinderen: hoe doe je dat in de poly amorie? Maar ook daar beginnen zich wegen voor te vormen 'freeunity' bv.
California dreaming (Mamas Papas) gaat hier over: als je voor anker gaat (bv door de trouwen in de klassieke zin), dan werp je een anker uit. Je kunt niet meer floaten. 'And the preacher likes the cold' (kerk / trouwen), dan volgt dat de leaves brown worden. Mensen worden grauw, slapen in, en sterven al langzaam.
Veel mensen zullen dit ontkennen of over de top vinden, maar ik zie het daags om mee heen. Stap een willekeurige pizzaria binnen. Ik denk dat 1 op de 10 stelletjes nog stralen... de rest.. En het is zo onnodig dat vastleggen... why?
Ik denk dat altijd: "Laat elkaar los!, ga de wijde wereld weer in"... Maar 'Tussen droom en daad' (Elsschot)...
Kortom, de maatschappij woeten we ook veranderen om mensen hun vrije zin en flow te geven... zodat mensen echt helemaal zelf kunnen kiezen of ze 'voor anker gaan', of dat ze vrij blijven...
PS: Is er een polyamorische linkedin? Kun je me die mailen?
iwanjka@gmail.com
Nieuwe wereldse groet,
Iwanjka
PPS: Met http://www.deNieSa.nl willen we ook hier wat aan doen: geen regels, etc. die maken dat singles benadeeld worden tav 'gestrouwden', cq geen regelgeving die zich bemoeit met 'relaties'. Iwanjka (E-mail) (URL) - 21-07-’10 09:39
Wat een interessant ‘gesprek’ ontstaat er door jouw fijne colomn. Het is natuurlijk een heel essentiële vraag ‘Hoe eerlijk wil je zijn in je relatie’ (welke dan ook). Daarbij leg ik de nadruk op het woordje ‘wil’.
Iets willen suggereert namelijk dat het om een bewuste en doelgerichte keus gaat. Wanneer jij je er maar op richt, op focused, dan lukt het wel. Het lastige is dit (wanneer jij me toestaat het even in het semi-ridicule te trekken, dat maakt het wel duidelijk):
Stel jij bent onderweg bent in een Boeing 777 en de piloot gaat dood. Dan kun je in de cockpit plaatsnemen en het stuur ter hand nemen (wil). Met alle beste wil van de wereld kom je een heel eind, in de goede richting zogezegd, maar het landen is wel een gigantische uitdaging (kun). Wanneer druk je op welke knop en omgekeerd evenredig, wanneer juist niet!. Dat moet je kunnen, dat moet je geleerd hebben om het toe te kunnen passen, maar zelfs dan; Iemand die veel in flightsimulators verkeert heeft meer kans van slagen maar ook hier geldt de druk van het moment. Het moet NU gebeuren. Vliegen kunnen we allemaal, maar landen is waar het om gaat. Dat maakt dat jij kunt kiezen wanneer te vliegen en wanneer te landen. Zo werkt het ook in (intieme) relaties.
Het probleem bij alle relaties is echter niet dat we het niet willen. Mensen komen bij elkaar om een reden, besluiten bij elkaar te zijn om een reden en gaan uit elkaar om een reden (of vervang ‘een’ voor ‘meerdere’). We willen juist wel. Om gehoor te geven aan jouw eigen wensen en behoeften in de eerste plaats en daardoor de mogelijkheid te creëren in de tweede plaats om gehoor te geven aan de behoeften en wensen van anderen, is een kwestie van kunnen. We gaan relaties aan om ze te gebruiken, niet om ze te verzamelen. We willen iets leren, maar dat is een onbewust proces. Kunnen dus.
Dat kunnen heeft weer betrekking op je eigen gevoelens, behoeften en wensen zo duidelijk te weten en opgeruimd te hebben (waar nodig) dat deze geen ruimte meer innemen omdat jij ze eerst zelf moet oplossen. Zo kun je pas aandacht en liefde geven en ontvangen.
Refererende aan het weten of kennen van mijn eigen gevoelens heb ik ervaren dat het (mis)lukken van relaties sec en alleen voortkomt uit macht of onmacht, ofwel kennis en kunde vs. het gebrek aan kennis en kunde. Dat heeft weer tot gevolg dat relaties strandden vanuit onzekerheid en angsten vanwege het gebrek aan kennis en kunde. Liefde is iets wat ik vanuit huis gemist heb, hoewel er wel genegenheid en moederliefde was. Mijn vader gaf wat hij te geven had en dat was kennis en geld. Veel geld. Ik heb er uiteindelijk 2 huwelijken en vele vriendinnetjes over gedaan om het te ontdekken.
Wat is dan tot slot ‘het’? Dat zijn meerdere dingen, ik noem er een paar van:
Dat in alle relaties de basis liefde al aanwezig is en,
Dat liefde alleen gegeven en ontvangen kan worden wanneer je het in je zijn hebt. Alleen dan ben je in staat het ook te her-kennen.
Dat liefde is ‘Je net zo vrij te voelen bij jezelf als bij de ander.
Dat liefde het enige is wat er is, maar kunnen we zien dat ook zien?
De liefde voor jezelf (in het stoffelijke) is volgens mij de liefde waar het werkelijk nu om gaat. Dat is de Essentie.
Wanneer jij je vrij voelt bij jezelf, kun jij je ook werkelijk vrij voelen bij de ander. Wanneer dat weer zo is, kun je ook een stap verder gaan, bijvoorbeeld in de polyamorie.
Dat kan, ook al leef ik zelf (nog) niet op die manier, een verdere verrijking zijn. Zeker wanneer we ons realiseren dat onze relaties onze spiegels zijn. Ik weet dat we met iedereen een (intieme) relatie kunnen hebben, mits we in de liefde met onszelf verbonden zijn. Daardoor kunnen we ook en met elkaar intiem verbonden zijn. De vraag is of we dat ook willen :) De monogamie waar Iwanjka over spreekt is in mijn ogen dan ook de relatie met jezelf, die monogaam moet zijn. Je kunt het ook trouw aan jezelf noemen. De bijbehorende beweegredenen dienen daarmee overeen te stemmen.
Door zo naar al jouw relaties in jouw leven te kijken en je blikveld bij elke ‘ontmoeting’ eerst te willen verbreden om daarna in staat te kunnen zijn om te kunnen verdiepen, daar is alleen maar nieuwsgierigheid en te willen leren voor nodig. Twee dingen die we allen kunnen, zelfs al zijn we lichamelijk en of geestelijk beperkter bedeelt dan grosso modo ‘de bevolking’ dat is.
De verbinding met anderen te voelen en te waarderen gebeurt in de rechterhersenhelft en is 'de oneindig veel grotere liefde'. Ook daar is stoffelijk, vanuit je intuïtie, uitstekend uit te handelen ;) (maar das een andere discussie, maar zeker zo (nog) interessant(er).
Dat de liefde die jij en jou uitzoekt altijd de mogelijkheid in zich heeft en zich aanbied om te kunnen leren. De ultieme relatie is het leren te maximaliseren. Die relatie is denk ik (waar ik nu sta) niet stoffelijk maar goddelijk ofwel op zielsniveau.
Ik zie dat ik weer doordraaf, daarom deze liefdevolle en warme groet,
Namasté
Bedankt voor jouw mooie column.
Alexander Israel
PS wil je meer over mijn benadering weten en over andere items? In ‘Leven is (te) Leren’, mijn eerste boek dat bijna af is…, kun je erover lezen. Voor mijn blog (net gestart) zie: http://alexeffectu.tumblr.com/ Alexander (E-mail) (URL) - 21-07-’10 14:47
Hele mooie metafoor die je aanhaalt over vliegen, piloot noodlanding etc.
Waar ik sta in mijn werk en voor schrijf, en waar mijns inziens heel veel mensen, zoals jij ook, mee bezig zijn, is stimuleren/leren 'out of the box' te denken en dat vervolgens ook vorm te gaan durven geven, durven leven, zonder dat het geleerde dan een nieuwe norm hoeft te worden. En artikelen als deze en de andere genoemde boeken zijn daar hopenlijk een aanmoediging voor, al heb ik niet de pretentie dat ik procentueel gezien zoveel mensen bereik als ik mogelijk zou willen. Hier gaat wat mij betreft de vergelijking van stenen in water gooien mooi op. Alle diepgaande veranderingen worden ergens door in gang gezet om vervolgens gestimuleert te worden en momentum te krijgen.
Ik vind het zelf machtig mooi werk om daar mijn bijdrage aan te leveren.
En het blijft heel belangrijk om te weten dat er keuzes zijn, dat onderzoek gedaan kan worden, en dat mensen willen groeien, hoe angstig dat soms ook kan zijn of lijken. Als het gaat over 'vrije wil', dan is er een ongelofelijke drive in ons om ons hart te volgen en staat onze ziel paraat om ons de weg te wijzen en de juiste boeken, mensen of omstandigheden te doen 'tegenkomen' om ons daarbij te ondersteunen.
Ik vind het een waar feest als er vandaag op mijn voicemail staat, na een intake met een stel voor relatie coaching: "Wij willen graag verder met jou een traject in".
Een stel waarvan de een al uit huis vertrokken was, met grote vraagtekens over terugkeer en een gezamenlijke toekomst.
Alle liefde die nog steeds in het spel is, en in de sessie naast de ware moelijkheden voelbaar naar boven kwam, is nu een aanmoediging om verder uit te zoeken wat er wil en wat er kan.
Hoopgevend, hoe het ook uitpakt, want er is een wil en een weg lijkt gevonden. Carolien Geurtsen (E-mail) (URL) - 21-07-’10 17:06
Een volgend boek dat ik wilde schrijven zou zeker raakvlakken hebben met levenskunst, maar misschien heb jij het al geschreven (ik geloof in collectief bewustzijn)
En ja, je eigen harmonie is bepalend in hoeverre je losverbonden in harmonie met anderen kunt zijn... 'surfing the universe', elkaars ziel en lichamen (ziel, emotie, fysiek) surfen, proeven, etc. Zonder te claien, blaimen, jezelf te verliezen of die ander te schaden...
En in elk contact is er overdracht, voor beiden. En daar is een oogcontact genoeg voor... Mirrors of the soul!
Mooie dingen, als we hier nu onze kinderen al bewust van maken, wauw... wat een samenleving krijgen we dan!
Iwanjka Iwanjka (E-mail) (URL) - 21-07-’10 17:21