Maandag 14 December 2009
Written by Ayisa
Na een lange en moeilijke periode in mijn leven wil ik nu de stap nemen om gelukkig te zijn. Ik ben in 3 jaar tijd van een zelfstandige zelfbewuste vrouw met een goede baan,sociaal goed leven en finacieel fit naar een onzekere dikke, tot over mijn oren in schulden,zonder baan en geld hoopje mens gegaan.
Ik ben niet aan de drugs maar ben gewoon ziek geworden, burn out ,depressief. Mijn onvermogen om me open te stellen voor anderen en de mensen die me kunnen helpen hebben me in een isolement gebracht waar ik op dit ogenblik niet weet hoe ik er uit moet komen. Mijn omgeving weet het niet en vragen er ook niet naar. Iedereen is met zichzelf bezig en zien niet dat ik probeer om elke sociale gelegenheid uit de weg te gaan. Op de vraag hoe gaat het ayisa; en ik zeg dan klote,valt over het algemeen een lange stilte... Kom op meid je bent een sterke vrouw, je kan het het, het is maar tijdelijk. HET KOMT GOED!!
Ik ben niet alleen maar wel eenzaam. Elke ochtend is een strijd, elke dag wakker worden is er weer een. Het is makkelijk om te zeggen, je moet het gewoon doen,vertel je verhaal,ga er voor DARE TO BE.... Het lukt me niet. Ik ben onzeker, bang en twijfel aan alles wat er op me afkomt. Ik snap niets meer van mijn financieen, kan niet meer schrijven. Angs om door de mand te vallen,angst om te falen... Inmiddels heb ik alle selfhelp boeken en psychologen gelezen of gedaan. Het lukt me niet om woorden in daden en doen te zetten.
Waar begin ik, hoe begin ik, en wanneer begin ik met mezelf te zijn. Wie ben ik, en waar ga ik vanaf vandaag naar toe? Het is beter om langzaam te gaan dan stil te staan. IK STA AL 3 JAAR STIL, hoe moet ik opgang komen om langzaam te gaan?
WANNEER EN HOE WORDT IK WAKKER UIT DEZE NACHTMERRIE?
Ayisa
ik wil graag tips en advies
Ik haal veel herkenning uit jouw verhaal,waar ik al niet geweest ben voor hulp (zo'n 10 jaar lang)om mij beter te voelen en ALLES was eigenlijk maar tijdelijk. alleen is al dat negatieve gelukkig verleden tijd voor mij.
Stop nou eerst eens met jezelf nar beneden te halen en vragen over waar, wanneer en hoe en begin gewoon. DOE DINGEN DIE JE LEUK VIND EN GENIET DAARVAN en wees gewoon trots juist op je mindere periode, het geeft je de kans om inzicht te krijgen in jezelf en jezelf opnieuw te mogen ontdekken.
Ik weet als geen ander dat het simpel klinkt, maar dat dat niet echt zo is natuurlijk, pas als je het onder de knie begint te krijgen,denk je;"OW, is het eigenlijk zooo simpel?"
HOU VAN JEZELF, ZORG DAT JE POSITIEF WORDT...
Accepteer deze fase in je leven en VERTROUW erop dat het beter zal gaan. JE BENT AL OP WEG.
Je staat niet stil, maar gaat de verkeerde richting op, je vergeet jezelf juist.
"Ik BEN mooi.. ik KAN dit.. en ZAL hier uitkomen."
Dat heet; jezelf positief herprogammeren
(zoek Louise de la Haye maar eens op, ik heb een boek van haar en een dvd, het werkt echt)
Wat mij naast alle tijdelijke hulp nog het meeste hulp bied VOOR ELKE DAG en waar ik echt rust in ervaar is het Goddelijke leven (wat ik momenteel onderzoek)en daar kijk ik elke zondag voor naar David Maasbach op sbs6.(ook op internet te vinden) Verder praat ik met God en ben verder niet kerkelijk ofzo. GELOOF EN VERTROUWEN zal je nog het verst brengen naast therapie of boeken, de rest komt dan vanzelf op je pad.
Ik hoop dat je iets aan mijn reactie hebt,
en ik wens je echt ALLE INZICHT EN LIEFDE die je nodig hebt. En veel kun je al vinden op deze site. HEEL VEEL SUCCES MEIS
liefs Bianca Bianca - 14-12-’09 20:19
Soms kan een pilletje net wat extra benzine geven voor jouw motor, ik denk dan aan antidepressiva. Het is meestal niet een echte oplossing voor alles, maar kan net wat energie geven, de scherpe kantjes wat verzachten, zodat je je persoonlijke strijd wat beter aankunt.
Veel succes en sterkte, Mieke Mieke Siemons (E-mail) (URL) - 18-12-’09 16:39
Je wil is er, je hebt alleen de energie nodig om het te gaan doen.
Misschien kun je iets doen aan je voeding, neem extra vitamines, eet gezond en ga sporten. Gewoon doen, niet bij nadenken, niet bij stil staan.
Ik weet niet of het bij jou werkt, maar wie weet... Heel veel sterkte! Bambi (E-mail) - 18-01-’10 23:08
Ook ik sluit mij aan bij de herkenbaarheid in je, zo mooi verwoorde, verhaal. Aan de ene kant hulp van je omgeving willen misschien, (hoe duidelijk kun je zijn als je aangeeft dat je je klote voelt?)Aan de andere kant merken dat je omgeving zich niet in je kan verplaatsen en je nog steeds als die sterke, verantwoordelijke, zelfstandige vrouw ziet. Dus daar kun je op verander nivo niet veel van verwachten. We konden het vroeger allemaal zo goed zelf en voldeden aan ieders verwachting, wat is het dan moeilijk om hulp te vragen, je kwetsbaar op te stellen. Zelfhulpboeken, prachtig maar ze zeggen niets terug. Je doet jezelf tekort door het hierbij te laten. Feit dat je nu in deze situatie zit is ook omdat je een hele sterke persoonlijkheid bent die alleen opnieuw de grenzen van het leven terug moet vinden. Deze situatie is in een hele lange periode gegroeid. Gun jezelf de tijd om met behulp van een professional, stapje voor stapje uit deze put te klimmen. Met vallen en opstaan. Maar echt..... ik was ook jou, vechten is ons overlevingsmechanisme dus zet het ook in voor de weg naar weer leven ipv overleven.
Ik wens je alle goeds voor de toekomst. maar ook voor vandaag en morgen.
dikke knuf
marijke marijke renkema - 02-02-’10 15:21