Ambitie is zilver. Passie is goud.

enkele (bitchy) observaties van Linda

Met Daretoo geven we mensen graag de spreekwoordlijke schop onder de kont. We zijn nog het liefst zuster Clivia als ze zingt: "Doe wat je het liefste doet. Dan is het altijd goed". En het juichende koor dat antwoordt met "Ja zuster, nee zuster" denken we er dan zelf maar achteraan. Want natuurlijk is de hele wereld van zin om z´n passie na te jagen, toch? Niet dan?

NEE dus. Dat juichende koor wil maar niet zo lukken.
Op zich niet zo heel vreemd.

Want wat ons tegenhoudt op de weg naar een mooie toekomst zijn praktische bezwaren en allerlei angsten. Plus de macht der gewoonte die ons laat doen wat we altijd al deden. Waardoor we krijgen wat we altijd al kregen, maar dat terzijde.

Voorbeelden daarvan ontmoet ik praktisch elke dag: mensen die een diepe wens koesteren en die vervolgens zelf saboteren. Dit is de oogst van afgelopen weekend:

Geen tijd en ander bezwaren

"Ja zeg, ik heb nu een vaste baan en lekker wat dienstjaren. Ik vind het alleen niet leuk meer en ik wil eigenlijk wat anders. Maar ergens anders moet ik met een jaarcontract aan de slag en het is crisis, weet je. Als er dan mensen uit moeten, sta ik bovenaan de lijst. Ik ben niet gek".

 "Ik heb denk ik een heel origineel idee voor een boek en volgens mij kan ik ook best goed schrijven. Ik vind het ook heerlijk om te doen. Maar ja, ik heb 2 kinderen, een hond, een huis, een baan, ik sport en ik wil mijn vrienden ook nog blijven zien".

Tsja, zo wordt het natuurlijk nooit wat met die dromen. Hoewel?

Want nou ben ik een reuzebitch op zijn tijd en heel streng voor iedereen (schrale troost: ik ben nog strenger voor mezelf). En ik vind het heerlijk om mensen uit hun tent te lokken (ja, sadistische trekjes heb ik ook nog).
Dus ik ga dan gemene, prikkelende dingen roepen als: "dus je blijft tot je 67ste met frisse tegenzin dit werk doen? Iedere dag weer vol plezier naar je werk!" En: "oh, dus je wacht tot een ander dat geweldige boek over jouw thema schrijft en ondertussen kijk je elk jaar op tv naar het boekenbal?"

Waarmee ik bijzonder venijnig de situatie schets die volgt als men niets doet. Of doet wat men altijd al deed.

Helpt dat? Waarschijnlijk niet. Om de eenvoudige reden dat mijn constateringen misschien wel juist zijn, maar niet voldoende hout snijden om obstakels en angsten te overwinnen. Want mijn provocerende reacties richten zich op het einddoel: de ambitie van de andere baan of het gelauwerde boek. Maar ze richten zich niet op de passie: de activiteit waar iemand zijn ziel en zaligheid in kan leggen.

Dus: schrijf geen boek maar schrijf! Al is het maar een avondje per week. Dat moet lukken toch?
Ga niet noodzakelijkerwijs jobhoppen, maar kijk hoe je binnen je huidige functie leuker werk naar je toe kunt trekken. Door te doen wat je het liefste doet, zelfs al begin je bescheiden, geef je de praktische bezwaren namelijk geen kans. En wedden dat dat boek en dat leuke(re) werk dan ook komen?

PS Nog even over tijdgebrek: dit blog schreef ik in de trein. Met één vinger. Op mijn telefoon. Dus de eerstvolgende die bij mij komt klagen dat ie geen tijd heeft om iets met zijn wensen en verlangens te doen krijgt er evenzogoed van langs!