Lid van de twitter parochie

Statusupdate van een twitterpredikant

Nog steeds trekken mensen soms een vies gezicht als ik zeg dat ik twitter. En als ik meld dat ik twitter LEUK vind en er veel van leer, zijn ze helemaal verbaasd. “Heb je daar dan tijd voor?” is nog de mildste van de kritische vragen die volgen op mijn statement. Want twitter is voor veel mensen nog oeverloos geneuzel of erger: een showcase voor mensen die niets beters te doen hebben dan met zichzelf te koop lopen.

Ook thuis wordt er soms bedenkelijk gekeken als ik ´s avonds met de aaifoon op de bank neerstrijk en dan niet gewoon TV tuur, maar ook kijk wat de twittergoegemeente te melden heeft. Over het programma dat bij ons op het scherm staat of over tal van andere zaken.

Toegegeven: het is ook wat vreemd als je in een ruimte zit met iemand die zomaar in de lach schiet, verontwaardigde snuifgeluiden begint te maken of ineens een provocerende statement voorleest. Maar thuis en elders begint men het langzaam te snappen.

Twitter als kroeg of kerk

Want twitter is een club, een kerkgemeenschap, een samenscholing van (hang)volwassenen, een kroeg, een ogenschijnlijk ongeordende samenhang met geschreven en ongeschreven regels. Het is een bron van kennis, humor, relaties, verwijzingen, tips, hulpvaardigheid, kritiek (meestal opbouwend), quotes, filmpjes, muziek en ja, ook van geneuzel. Op zijn tijd.

Dus ja, ik twitter! En zelfs in tweevoud. Ik heb een twitteraccount waarin ik allerlei mensen volg die iets te melden hebben op het gebied van online marketing, mijn vakgebied naast Daretoo. Daarmee blijf ik op de hoogte van ontwikkelingen, interessante blogs en (gratis) webseminars waarmee ik in een uurtje weer relevante kennis kan opdoen. Ideaal en het kost misschien 10 minuten per dag om bij te houden.

En daarnaast twitter ik als @daretoonl Ik meld er interessante artikelen; op daretoo.nl maar ook daarbuiten. En ik kan volgen wat er speelt op het gebied van ondernemen, carrièreswitches, emigreren, schrijven en reizen (onder andere). Kennis die wij weer verwerken in artikelen of in het cursus- en boekenoverzicht.  Maar wat leuker en belangrijker is: ik kom er in contact met de mensen die met deze onderwerpen bezig zijn en met mensen die er helemaal niet mee bezig zijn maar leuke, interessante of heftige meningen en vragen hebben. En dan gaat het ineens over droomwensen à la eigen bounty paradijs, over curryblaadjes en bosbessen of over toiletten poetsen in je eigen bed & breakfast en hoe leuk dat wel niet is (niet).

Dus ik zou twitter niet meer willen missen. Netzomin als ik verjaardagen, theekransjes, etentjes en kroegbezoek zou willen missen. En ja dat kost tijd en niet al je tijd die je op twitter doorbrengt is nuttig. Maar dat is tijd die ik in het ´echte leven´ kletsend doorbreng ook niet altijd. En soms kun je niet vooraf inschatten wat later toch heel nuttig of handig blijkt te zijn. Met als grote bonus dat je op twitter mensen ontmoet die je in het echt nooit zou zijn tegen gekomen. Gewoon omdat je niet in elkaars kringetje verkeert, of dat nou geografische of andere oorzaken heeft. Bovendien kun je op twitter, net als in je vriendenkring, zelf beslissen hoe groot jouw cluppie wordt.

Dus ik ben een twitterpredikant die iedereen uitnodigt om toch vooral een paar diensten bij te wonen. Je hoeft je niet eens eerst te laten dopen of op een andere manier in te laten wijden. En uitschrijven als het je niet brengt wat je er van hoopte gaat ook nog eens veel gemakkelijker dan bij menig kerkgenootschap ...... www.twitter.com