Slow life

door Jacqueline

Van Barcelona naar Cadiz en omhoog via Sevilla naar Bilbao. Net terug van onze eigen Ronde van Spanje in een huurauto.  Van 40 graden zon naar 12 graden regen. Wat een downer! Van chiperones en zarzuela met een glaasje tinto naar een broodje kaas met melk. Van siësta’s naar boodschappen en rekeningen. Na drie weken slow life weet je dat het geen week duurt of je prachtige bronzage en uitgeslapen ogen verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Kon ik het slow life maar voor altijd vasthouden. Leven in slow motion tempo, alles kan, niets is een probleem. In Nederland lijkt dat concept niet meer te bestaan. Iedereen om mij heen loopt twee keer sneller. Een praatje maken bij de slager? No way! Achter je staan de mensen te trappelen van ongeduld. Een krant bol van gestreste politici en scholieren en meningen van lezers waarvan ik denk: joh, waar maak je je druk om, get a life! Maar je wordt als vanzelf weer in het drukke leven gezogen. Letterlijk in een paar seconden! Met één blik op de voicemail en één klik op je inbox.

Kersje op de taart

Zal ik m’n boeltje pakken en me verstoppen in dat idyllische boerderijtje onder de zon tussen de wijngaarden en de sinasappelbomen? Geen rush meer, genieten van het landschap, van het eten en de tijd hebben voor de mensen om me heen. Het lonkt. Maar iedere dag een kersje op de taart zal wel gaan vervelen. Een leven zonder risico’s en uitdagingen stompt af op den duur. Misschien heb je de levenskunst pas onder de knie als je in staat bent om jezelf regelmatig te trakteren op dat lekkere kersje in je drukke leven. En om er nu alvast naar uit te kijken.