Leesboekje schrijven, deel 3
door Rian Visser
Ongeveer vijf maanden geleden schreef ik op deze site deel 2 over het schrijven van het leesboekje “Ik lieg nooit tegen jou” voor Uitgeverij Zwijsen. Met de redacteur heb ik de tekst vervolgens bewerkt en daarna is hij naar de illustratrice Caroline van Pelt gestuurd. Daarna heb ik niets meer gehoord. Ik dacht er wel af en toe aan, maar ik weet dat dergelijke boekenseries altijd achter lopen op de planning. Het boekje hoort in een reeks boekjes die allemaal tegelijk verschijnen. Er is altijd wel een illustrator of schrijver die zich niet aan de deadline houdt en dat vertraagt de hele serie. Ik ben een ongeduldig mens, maar gelukkig lopen er meerdere projecten tegelijk.
Een paar weken geleden sprak ik Caroline van Pelt en vroeg haar of zij iets van “Ik lieg nooit tegen jou” had gehoord. Zij had de illustraties voor het binnenwerk al ingeleverd, vertelde ze en mailde deze naar mij. Ik vond ze mooi, maar vroeg me soms af bij welk fragment van mijn verhaal ze hoorden. Hoe ging mijn verhaal ook alweer?
Afgelopen vrijdag kwam met de post een grote envelop van Uitgeverij Zwijsen en daarin zat een print van de opmaak. In de begeleidende brief stond de vraag of ik de proef goed wilde doorlezen, maar dat het niet de bedoeling was grote wijzigingen in de tekst aan te brengen. Het ging met name om zetfouten en de relatie tussen tekst en illustratie. Dat schrijven ze altijd.
Elke keer weer neem ik me voor om niet te kritisch te zijn: ik heb deze tekst tenslotte al twintig keer gecorrigeerd. Maar altijd zie ik teveel dingen die ik nog anders wil opschrijven. En nu kan het nog. Of de volgorde van zinnen moet anders, omdat ik het niet duidelijk vind. Waarom zag ik dat eerder niet?
Het voordeel van de grote pauze is dat ik de details van het verhaal vergeten ben. Expres heb ik het al die maanden uit mijn hoofd gezet en nu lees ik het helemaal fris. Ineens vind ik als lezer sommige zinnetjes niet zo duidelijk of bedenk ik een beter formulering.
Daarnaast kan ik nu de tekst als boekpagina’s is opgemaakt zien in welke hoofdstukken nog ruimte is voor een paar extra regels, zonder dat ik een pagina uitloop. Deze ruimte gebruik ik graag om wat witregels in de tekst toe te voegen. Voor beginnende lezers zijn witregels erg belangrijk. Ze kunnen dan even pauzeren en begrijpen dat hierna een overgang komt.
Echte fouten heb ik in de proef niet ontdekt, maar toch had ik op elke pagina meerdere correcties. Ik heb de proef gefaxt naar de uitgever en gevraagd of ik nog even een pdf te zien krijg van de gecorrigeerde proef. Daarin zal ik echt niets meer corrigeren... beloof ik... alleen nog even kijken...
